dinsdag 18 november 2014

Remco Campert schrijft Ode aan de traplift



Remco Campert heeft zo leuk zijn blijdschap over de aanpassing in zijn huis geschreven.
Bijna jaloers luister ik naar de zinnen die hij uitspreekt prachtig verteld !
Wat vind jij ervan?
Novelle

Links gelaten


Sarah is een hardwerkende carrierevrouw en daar naast een moeder van drie kinderen.Ze heeft dus een druk leven waarin elke minuut is gepland. Dan overkomt haar een zwaar ongeluk en staat haar leven op de kop. Nu heeft ze hersenletsel waardoor links voor haar niet meer bestaat. Heel langzaam krijgt de afwijking een plaats in haar leven maar haar oude leven zal ze nooit terugkrijgen. Door het optimisme van Sarah is het verhaal nergens emotioneel, maar het is wel realistisch en ontroerend. Haar man en kinderen moeten met de nieuwe situatie leren omgaan en hun toekomstverwachtingen bijstellen. Veel hulp krijgt Sarah van haar moeder. De schrijfster, een neurowetenschapper, is erin geslaagd de gevolgen van een ziektebeeld heel invoelend te beschrijven. Een mooi en toch soms humoristisch verhaal. Ik heb er van genoten! En ik wil het andere boek, (Ik mis mezelf) van Lisa Genova ook nog eens lezen.

Veel leesplezier ermee
groetjes van Novelle



Wielen ratelen over de keien......schrijfveer schrijven.

Wielen ratelen over de keien als ik naar buiten kom uit de opticienzaak.  (2005).
Verwonderd zie ik het verkeer langs me heen razen zelfs de fietswielen hoor ik zoemen over de straat. Ik ben overdonderd door het lawaai en raak bijna in paniek. Dan haal ik even rustig adem en sta ik even bij te komen en weet dat ik even moet wennen aan mijn gehoortoestellen die ik voor het eerst draag. De audioloog gluurt door het raam en knikt me bemoedigend toe. Was de wereld zo vol met zulk hard geluid? Dat heb ik nooit gemerkt. Ik kijk bijna vervreemd naar het gewoel om mij heen. Dan komt D..... aanrijden en gebaart stap in, ik vlucht bijna uit de kermis vol lawaai op straat. D....kijkt me verwonderd aan tijdens het rijden. Nou hoe is het?, vraagt hij. Ik ben uit mijn zachte stille wereld gestapt antwoord ik en wat is onze auto een herriebak zeg. Ik ruk mijn gehoortoestellen uit mijn hoofd en zeg, Ik ben er doodmoe van.

Nu jarenlang later ben ik volledig gewend aan het volume van het lawaai op straat en hoor ik de wielen op de keien niet meer zo bewust ratelen en de spoeling van het toilet bezorgt me geen hoofdpijn meer. Zelfs de krant die ritselt tijdens het lezen ergert me niet meer. Gelukkig maar en mocht je nu dan denken dat ik nu weer optimaal kan horen wat je zegt, dan moet ik je teleurstellen want een gehoor toestelletje heeft ook zijn beperkingen. Ik ben blij dat ik die dingen  heb hoor begrijp me niet verkeerd en ik hoop dat met de jaren ze steeds beter zullen functioneren en verbeterd geraken. Zodat ik, mocht ik, erg oud worden, nog steeds goed kan communiceren met de mensen om me heen. Maar soms als ik alleen ben doe ik die lawaaischoppertjes achter mijn oren uit. Even rust.

P.S. Wil je ook eens een schrijfveer schrijven?
http://www.heldenreis.nl/Schrijfveren

maandag 17 november 2014

Vader (2)

Nu is het een mand geleden dat je overleed, Vanmorgen schijnt de zon hier door het raam maar gisteren hadden we een lange sombere regendag. En ik moest denken aan een gedicht van Bert Schierbeek


ik denk
als het regent
laat ze niet nat worden
en als het stormt
vat ze geen kou
en ik denk ook
dat dat denken
niet helpt
want je wordt nooit meer
nat noch vat je een kou
want het regent
noch waait ooit
meer voor jou

Gedichtje van Bert Schierbeek.

zondag 16 november 2014

Een zondagsflits

De appel- en de perenboom

Ik dacht dat ik ze kende,
tot ik op een dag het wonder zag!
Ze stonden met hun voeten in dezelfde grond,
met hun hoofd in dezelfde lucht,
in dezelfde zon en in dezelfde regen.
En de appelboom maakte appels,
en de perenboom, tien meter verder, maakte peren!
Heel normaal, zeiden de mensen.
Maar ik kon mijn ogen niet geloven;
Met hetzelfde wat ze haalden uit dezelfde grond,
uit dezelfde lucht, dezelfde zon en dezelfde regen
maakte de ene boom peren
en de andere iets verder appels.
En die zijn zo verschillend van vorm,
van kleur, van geur, van smaak.
Over dit wonder had ik nog nooit nagedacht.

Een lesje in tolerantie over verschillende meningen en overtuigingen van
Phil Bosmans

vrijdag 14 november 2014

Zachte glans

Ze liep die berg op en keek rond, het was een prachtig gebied. De bomen stonden in hun herfstkleding te pronken in de zon. Het was een prachtige novembermorgen het was nog herfstig warm, en vochtig, verschillende paddenstoelen waren als het ware net uit de grond geschoten.
Op de berg zag ze de weilanden nog fris groen,
daar tussen wegen met rijen bomen als slingers van goudgeel en groen  het landschap versieren. Enkele akkers met haast al verdorde maïs knisperden zachtjes langs de weg naar boven. De hoge maïsstokken die zo geheimzinnig kunnen ritselen en kraken in de wind.Ja eindelijk was ze nu de berg eens opgegaan om te kijken. Hoe de lucht en de omgeving eruit zag en aanvoelde. Ze voelde zich goed want ze deed nu eens wat ze eigenlijk altijd wilde. Hier rondkijken en alles eens ruiken, en de omgeving ervaren. De berg waar ze naar verlangde, waar ze alles goed kon overzien en ruim zicht had
Waar ze van verre iemand aan zou zien komen. Ze wilde eigenlijk hier gaan wonen, toch dat kon niet wist ze. Nee op een berg wonen, en leven vraagt elke dag klimmen en dalen en dat is zwaar, vooral dat dalen was zo zwaar voor haar.
Ze pakte haar verrekijker en keek in de verte langzaam ronddraaiend op het hoogste punt van de berg. Op eens bleef ze staan, er schitterde iets in de verte. Ze kon het door die glans niet goed zien door haar verrekijker. Het was toch nog vrij ver van de berg vandaan.
En het  bewoog zich af en toe langzaam ..Opeens verdween de zon weg achter een donkere wolk. Ze tuurde hardnekkig door en zag dat de glans nu nog meer blonk. Nu had het een gloed die haar mateloos boeide.  Het leek haar meer een soort van innerlijke glans, zachter misschien. maar verrukkelijk nieuw nog. Zo`n opgetogen sralende gloed had het. Ja ze had het gevonden, ze zag opnieuw bewegen. Ze keek en tuurde uren zo boeide het haar . Ze wandelde laat in de middag langzaam de berg weer af en dacht na.

Novelle

PS een oud verhaal nieuw verteld

donderdag 13 november 2014

!0 woorden onder een Russisch schilderij

                               Wat doet hij daar nou?
                               Vervelende slijmerd, ik zal hem!

PS reageer ook eens zelf met tien woorden op dit schilderij.
Ik ben benieuwd!

dinsdag 11 november 2014

Bericht 19 uit Hoogeveen

Hai Marja

Jouw mistig plaatje was erg snoezig en vertederend,(glimlach) Ik ben niet zo gauw dicht bij met
dieren dat komt omdat ik maar weinig in aanraking met dieren ben geweest toen ik een kind was. Onze Jaap en zijn vrouw hebben wel honden, eentje is het afgelopen weekend zomaar dood gegaan. Ze was oud, al erg oud en ik moest gelijk denken aan haar toen ze me een keer troostte. Ik was op dat moment woedend op iemand en ik wist me geen raad met mezelf. Onze Jaap wist dat ik even uit moest razen en was stil en meelevend. Toen de woede zakte en ik verdrietig op de bank na snikte kwam Keetje zoals het hondje heette stil op mijn schoot liggen en keek me zo meelevend aan. Wonderlijk was dat. Het was me al een keer eerder gebeurt op een donkere nacht in Limburg jaren geleden dat een hondje zachtjes met me mee huilde. Troostende dieren iets wat ik nooit zal vergeten.


Dat jullie een andere makelaar hebben genomen om jullie huis te verkopen vind ik een goed idee. Ik sprak zojuist een nichtje die hun huis ook bijna onverkoopbaar leek. Ze hadden een andere makelaar aangesteld en binnen een maand was hun huis verkocht. Zij had nu nog wat moeite met de snelle verkoop omdat ze zich er eigenlijk al bij neer had gelegd dat ze in onverkoopbare huis zou blijven wonen. Wonderlijk hoe het kan lopen niet waar? Nu moet ze omschakelen dat ze zijn verhuist en dat wil niet zo vlug lukken. Huizen kopen en verkopen is zeker een zeer emotionele aangelegenheid, dat word vaak vergeten. Ik hoorde dat verhuizen een hoge stressfactor heeft, weet dat alvast, dan kun je je daar op instellen als je gaat verhuizen.

Ja Marja die zucht die jij uitte heb ik ook vaak geslaakt toen mijn ouders steeds afhankelijker raakten. Even snel naar ze toen gaan is er dan niet bij namelijk als je wat verder van hun afwoont. Gelukkig gaat het nu met mijn moeder redelijk maar nu moet ze het komende jaar verhuizen helaas. Het verzorgingstehuis waar zij verblijft gaat sluiten. Tja en die onzekerheid waar jij over schrijft van jouw vader plaagt mijn moeder ook danig. Verdrietig is dat toch he? De regering gaat niet erg respect vol met hoog bejaarde mensen om vind ik.

Ja beste Marja we moeten nog even doorbijten inderdaad. En de donkere dagen van het jaar gaan net zo snel voorbij als de lang lichte dagen moeten we maar denken. Toch heeft deze herfst voor mij wel iets troostvols in het verdriet over mijn vaders overlijden. De sfeer past op het moment wel een beetje bij mij moet ik zeggen. Ik vond vanmiddag de Nationale Herdenking Ramp MH17 op televisie vanmiddag erg mooi gedaan. Heel Nederland rouwde als het ware even met al die nabestaanden van de uit de lucht geschoten vliegtuig boven Oekraïne mee. Heb je het ook gezien?

Ik groet je nu hartelijk en hoop dat het verder met jullie en je vader goed gaat.

Nogmaals de herfstgroetjes van Novelle