zondag 25 januari 2015

Een kleine bekentenis en een gedicht

Vanochtend ben ik alleen thuis, de zondagse bonensoep staat warm te worden, de kruimels op de vloer van de vorige avond wil ik niet zien. Van de tafel zijn ze wel geveegd maar de verdriet kruimels van mijn hart laten zich gewoon niet wegvegen of te negeren. En met tranen zijn ze niet weg te spoelen Nu loop ik daarmee rond en ik probeer en probeer ze te negeren maar de wereld kleurt door mijn kruimelogen zo leeg. Ik weet dat dit een reactie is vanwege er allemaal is gebeurd in mijn familie.
Telkens als de stilte valt zijn er geen gedachten alleen die ellendige kruimels. Enfin het zal op den duur hoop ik wel over gaan .Nou ja het lucht op dit eens te schrijven nu even iets totaal anders dus....
even een gedicht dat ik graag gelezen heb.

Het is van Fernando Pessoa,
een al overleden  Portugese dichter.(1880-1935)
( Alberto Caeiro)

Het is niet genoeg het raam te openen.
Om de velden en de rivier te zien.
Het is niet genoeg niet blind te zijn.
Om de bomen en de bloemen te zien.
Men moet ook geen enkele filosofie hebben.
Met filosofieën zijn er geen bomen slechts ideeën.
Er is slechts elk van ons, elk als een kelder.
Er is slechts een gesloten venster, en de hele wereld buiten.
En een droom van wat te zien zou zijn als het raam open ging.
Wat nooit is wat men ziet als het raam open gaat.

Helemaal begrijpen doe ik het niet maar ik denk dan zomaar even snel.
Alles in de wereld binnen in ons en buiten ons is vaak toch net anders als je had vermoed?

Ik heb behoefte aan een Reigergroet denk ik (glimlach)
Als een verrassende groet van de Eeuwige

zaterdag 24 januari 2015

Hoogeveens NS station 1970

station Hoogeveen 1970
Dit station ziet er hedendaags heel anders uit. Ik vind het oude station(zoals hierboven) veel meer uitstraling hebben. Met enkele meisjes arriveerden we hier met de trein die in Winschoten was vertrokken. We hadden allemaal gesolliciteerd en ongeveer vijf jonge dames waren uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek. Ik weet nog precies wat ik voor jurkje aan had. Ik voelde me namelijk nogal onzeker omdat het jurkje wel mooi en netjes was maar erg kort. Mijn ouders lieten me nogal vrij in mijn keuzes. Tja ik moest dus al heel jong zelf bepalen hoe ik door het leven wilde gaan.
Ik weet nog dat het een prachtige zomerse dag was en het bovenstaande station straalde fel in de zon. De bus was net vertrokken dus zijn we lopend door het nabij gelegen bos naar onze toekomstige werkomgeving gegaan. Ik was blij maar ook onzeker want mijn leven nam een hele nieuwe wending in die tijd (ongeveer 1970)


PS Een nieuwe categorie:
 Hoogeveense foto`s besproken door Novelle

vrijdag 23 januari 2015

Het beste uur van de dag...schrijfveer

Het beste uur van de dag is in alle vroegte direct na de nacht. Dan ben ik nog dicht bij mijn dromen, het dichtst bij mijn innerlijk werkelijk zijn. Dan ben ik nog niet weg gevoerd uit mijn innerlijk door allerlei invloeden van buitenaf. Dan is mijn innerlijke werkelijkheid, het sterkst in mijn denken. Als ik er dan over wil schrijven wat ik eigenlijk dolgraag wil. is mijn rede direct alert en houd me tegen. Want mijn schrijven is dan rauw en ongecensureerd en buiten de dagelijkse werkelijkheid die zo haar eigen wetten heeft. Tja wat kan ik nog meer zeggen. Ik zeg maar niks alleen dat dit een schrijfveertje was die snel geschreven is zonder bewust te zijn wat er nu werkelijk staat (glimlach)

Novelle

woensdag 21 januari 2015

In een boekje ochtends vroeg

van David Kracov.


In een boekje ochtends vroeg.
vloog je vrolijk lachen me tegemoet.
Verrast
Je was weer even dicht bij mij.
Doeg
 
 
Novelle
 

dinsdag 20 januari 2015

Bericht 23 uit Hoogeveen.


Dag Marja.

Op moment is het een chaos in mijn denken alles flitst door elkaar en allerlei
indrukken vragen om over na te denken. Mij valt het vaak moeilijk zoveel indrukken in de persoonlijke sferen en algemene tendensen in de maatschappij te filteren naar wat er echt toedoet. Laat ik daarom maar eens beschrijven wat D... en ik dit weekend hebben meegemaakt. Een duidelijk ding om te beschrijven.
stadsgezicht van Den Haag
Even denken hoor hmmm ja ik kwam vrijdagmiddag uit mijn werk thuis  Mijn fietsbanden waren te zacht geweest dus ik moest zwaar trappen ik twijfelde daardoor aan mijn conditie dus was ik wat terneer geslagen. Ik zag thuis direct een brief op tafel die mij herinnerde aan een jaarlijkse borstfoto in maart zodat ik het niet zou vergeten. Op woensdag had ik net een vijfjaarlijkse  baarmoederhalsuitstrijkje moeten laten maken. En ik had ook juist een brief gekregen dat ik mee kon doen aan een onderzoek naar darmkanker. Ook een volksonderzoek die in Nederland gehouden word. Grimmig keek in het rond en mopperde wat, keek kribbig wie ik even lastig kon vallen met mijn verslagenheid (glimlach) Al dat gezoek naar wat er mis kon zijn gegaan in mijn lichaam.... het viel als een steen op mijn maag. Tja soms moeten we ons gemoed maar even beheersen....... nou ja ik ga nu weer met frisse moed verder.

Zaterdag zijn we vroeg opgestaan en op de trein gestapt naar Den Haag. We wilden de zeer vroege schilderijen vanaf 1550 in het Mauritshuis wel eens nader bekijken. De treinreis was genoeglijk maar duurde we iets te lang hoor. We kwamen ook nog langs de "loosdrechtse Plassen "  dat grote natuurpark. We zagen kuddes paarden, herten, runderen en natuurlijk ook vogels. Mooi was het die even snel te bekijken vanuit de trein.  Ik had altijd gedacht dat er ook veel bomen waren maar die zagen we vanuit de snel langs trekkende trein niet.


geinige verlichting in het Mauritshuis


In Den Haag aangekomen was het maar een klein eindje  lopen vanaf het station naar het Mauritshuis. We hebben daar rustig rond gekeken samen met veel anderen bijna allemaal mensen  die in dezelfde leeftijdsfase zitten als de onze. De kinderen volwassen en nu even tijd voor wat jezelf graag eens wilde doen. Een paar foto`s heb ik daar genomen. Hopelijk vind je dit wel leuk
er waren zoveel mooie schilderijen te bekijken en als je bedenkt hoe oud ze zijn vind ik het extra leuk. Het huis zelf was ook erg mooi en zwaar deftig hoor. Wat een imponerend huis moet het zijn geweest in die tijd. Op de volgende link staat de geschiedenis en meer informatie  Mauritshuis


Op de link zijn ook wat schilderijen afgebeeld die daar tentoon zijn gesteld. Prachtige werken van Paulus Potter, Rembrandt, Vermeer en vele anderen zijn daar te bekijken. Echt de moeite waard hoor. Trouwens er zijn in Den Haag nog meer mooie musea te bezoeken maar dat doen we wellicht (twijfelend) een volgende keer. Nou ja ik vind in totaal vijf uur treinen wel erg veel op èèn dag hoor. Nu herinner ik me dat jij in Den Haag bent opgegroeid. Kun jij nog iets over de stad schrijven? Vast wel nu nog een foto van een beeld waarvan ik niet weet wie het heeft gemaakt. Weet jij het wel?

Nou Marja ik stop hier maar weer met schrijven en doe je de vriendelijke groeten en ik zie uit naar je antwoord op de komende dinsdag.
daaaag een zwaaiertje van

Novelle







maandag 12 januari 2015

Goede voornemens?

J. Bernlef schreef eens:
Uitlaat

's Morgens vroeg of 's avonds laat
kun je ze zien: mensen
met hun schaduw aan een riem
zich overgevend aan een tweede
wilder leven dat aan hen sleurt
en rukt.

Zo gaan zij angstig remmend
over straat in wankel weifel-
moedig evenwicht verscheurd
als tussen droom en daad
en even onttrokken aan
hun dagelijkse plicht.

woensdag 7 januari 2015

Woorjes leren

Jongens, heb je verdriet,
sprak toen de leraar Grieks,
dan moet je woordjes leren, woordjes
leren. Hij knikte energiek
foto van Peter van Heiningen
zodat er as viel op zijn vest,
maar dat was toch al vies.
Wij lachten halfvertederd,
halfmeewarig, want tragiek
daar wist je alles van en hij,
heel oud, haast vijftig, niets.
En dat het overging als je maar
woordjes leerde, dat was iets
zo absurds, zo dolkomieks
dat het in omloop kwam als een
gevleugeld woord. Het klapwiekt
nu verdrietig om mij heen
omdat ik later woordjes leerde
waarmee je 't monster kunt bezweren
en ik hem niet meer zeggen kan
hoe ik soms naar die stem verlang,
naar dat onhandige advies.

Van Jan Eijkelboom

Hier moest ik vandaag aan denken.....

Novelle

dinsdag 6 januari 2015

Bericht 22 uit Hoogeveen

Na enige twijfelmomenten ben ik toch gewoon weer aan een brief aan je begonnen. Er is zoveel gebeurd bij ons de laatste maanden. Inmiddels is nu alles opgeruimd en verdeeld wat mijn vader en moeder nog om hun heen hadden staan. Doordat ze de laatste twee jaar in een verzorgingstehuis verbleven was dat ook snel gebeurd. De notaris zal verder de zaken wel af regelen. Mijn zus en ik hebben besloten om elkaar in april in Groningen te ontmoeten. Om samen even bij te praten en elkaar wat meer nader te komen. Doordat ik al jong uit huis ben gegaan zijn wij eigenlijk helemaal uit elkaar gegroeid. En zagen we elkaar bijna altijd alleen als we samen op bezoek bij mijn vader en moeder kwamen. We belden wel met elkaar en we schreven in moeilijke dagen die we beleefden. Juist omdat we zussen zijn. Ik ben erg blij dat we zo voorzichtig beginnen elkaar weer nader te komen om elkaar niet helemaal uit het oog te verliezen. Tja als er een wil is zullen we ook een weg vinden naar elkaar denk ik.

Vanmiddag zijn D... en ik wezen wandelen, de zon scheen heerlijk in Balkbrug. Een plaatsje waar je ook een forensische psychiatrische inrichting hebt. Veldzicht heet het. We zijn er zo`n beetje om heen gelopen. Hoge hekken en prikkeldraad en grachten staan om het terrein heen. De bomen en struiken maskeren de inrichting een beetje. Ook staan er overal camera`s die ons waarschijnlijk ook wel hebben geregistreerd. Ik ben dan altijd erg nieuwsgierig naar het leven in gevangenschap. Het lijkt me vreselijk dat altijd anderen je doen en laten gaan bepalen. Omdat je als bewoner een gevaar betekend voor de maatschappij. Meestal is het gedeeltelijk een bestraffing maar ook een behandeling om ander gedrag aan te leren. Zouden ze zich dan ook anders voelen denk je? Of zou dan pas beginnen na jarenlange oefening om anders met de dingen om te gaan die je zoal in het leven tegen komt? Wonderlijk hoe mensen soms echt helemaal zijn scheef gegroeid door omstandigheden wellicht al vroeg in hun jeugd. Ik had stiekem wel enige foto`s gemaakt vanuit een prachtige beukenlaan die de inrichting ook omheinde maar waar je wel vrij mocht wandelen als vrije burger,
Maar die plaats ik bij nader inzicht toch maar niet.

Mensen leven in soms zulke verschillende omstandigheden dat het voor mij echt lastig kan zijn om elkaar te begrijpen. Ik vind mezelf soms echt een uilskuiken op dat gebied. Voel me dan net zo`n olifant die alles omstoot en alles verstoort in andermans wereldje. Ik wilde dat ik toch meer geestelijke inzichten had om gemakkelijker en luchtiger met andere mensen te kunnen omgaan. Zo hoorde ik nu al voor de tweede keer dat een vrouw van mijn leeftijd mij vertelde dat haar man de diagnose Alzheimer had. Van de zomer een keer en nu vandaag ook weer. Ik sta dan van schrik met de mond vol tanden. Kijk dan knik ik ze maar even toe en voel voor zover ik dat kan met ze mee. Ik bied hulp aan als dat nodig mocht blijken in de toekomst. Maar de gruzelementen die er zijn gevallen door de alzheimer blijven steeds maar door met vallen. Zo moeilijk lijkt me dat te aanvaarden. Ik zal er maar eens wat meer over lezen...
Hoe gaat het nu met jou beste Marja moedige strijder. Jij hebt al zoveel lastige dingen overwonnen. Ben je nog in vorm en ben je vol goede moed?

Ik doe je nu de groeten en wens je veel liefs meid.

Novelle